Γιατί μπορεί όλα τα υπόλοιπα (πλην Ν.Δ.) κόμματα των Εκλογών του 2023 να αθροίζουν 59% των εγκύρων ψήφων, αλλά δεν έχουν τις ίδιες πολιτικές απόψεις. Το μόνο που τα ενώνει είναι το αντί-Ν.Δ. μέτωπο. Ωστόσο, η πτώση μιας Κυβέρνησης είναι πάντα ευκολότερη από την αντικατάσταση της, ειδικά όταν ο πρώην αντικυβερνητικός συνασπισμός δεν είναι ομοιογενής.
Με τα ως τώρα δεδομένα η Ν.Δ. έχει ένα ευρύ προβάδισμα από το δεύτερο «κόμμα Τσίπρα». Ψηλά δίνουν οι δημοσκοπήσεις το «κόμμα Καρυστιανού». Ωστόσο, αυτά ισχύουν μέχρι την δημιουργία του «κόμματος Σαμαρά». Σε κάθε περίπτωση το παρελθόν έχει δείξει πως τα πρώτα ποσοστά που καταγράφουν τα νέα κόμματα είναι και τα υψηλότερα. Γιατί, από δω και πέρα τα κόμματα των Τσίπρα και Καρυστιανού θ’ αναμετρηθούν με τα υπόλοιπα στο πολιτικό πεδίο καθώς θα πρέπει να εμφανίσουν πολιτικές θέσεις και όχι ευχολόγια και «ηθικά πλεονεκτήματα».
Το ζήτημα δεν ήταν και δεν είναι μόνο η αντικατάσταση ενός Πρωθυπουργού από κάποιον άλλο. Ούτε καν είναι μόνο ηθικό οπότε η αντικατάσταση ενός διεφθαρμένου από ένα μη διεφθαρμένο θα το έλυνε. Άσε που στην περίπτωση του Τσίπρα ως επίδοξου αντικαταστάτη υπάρχει η δική του κυβερνητική προϊστορία ως μέτρο σύγκρισης. Εξαιτίας αυτού του παρελθόντος αλλά και του γεγονότος ότι ο Αλέξης δεν έχει καμία σχέση με το Κέντρο το οποίο θα επιθυμούσε να εκφράσει ζητά την συνενοχή-συμπόρευση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. έχοντας με τον ένα ή τον άλλο τρόπο μαζέψει ότι άξιζε να μαζευτεί από τον πρώην ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Σε κάθε περίπτωση το «κόμμα Τσίπρα» παρά το «πιασάρικο» όνομα του δεν είναι αυτό που θα τον οδηγήσει στην Εξουσία▪ όχι τουλάχιστον χωρίς την σημαντική αιμορραγία της Ν.Δ. προς το μελλοντικό «κόμμα Σαμαρά».
Στα κόμματα που βρίσκονται πάνω από 4 χρόνια στην Εξουσία αναπτύσσεται η ταύτιση με την ίδια την Εξουσία. Γίνονται -δηλαδή- καθεστώς, το οποίο έχει την τάση ν’ αναπαράγεται γιατί αυτό (υποτίθεται ότι) εξυπηρετεί το Κρατικό Συμφέρον. Προκειμένου να παραμείνουν στη θέση τους πρέπει εκτός από την υπενθύμιση στους ψηφοφόρους ότι είναι τα καταλληλότερα για την αντιμετώπιση τόσο των καθημερινών όσο και των μακροπρόθεσμων προβλημάτων τους, να τους πείθουν ότι είναι και τα μόνα «Εθνικά». «Αποκαλύπτουν» είτε την χρηματοδότηση από το εξωτερικό (από «εχθρικές κυβερνήσεις»), είτε από «εγχώρια επιχειρηματικά συμφέροντα» των κομμάτων που τα αμφισβητούν εκλογικά ακόμη κι αν τα ίδια χρηματοδοτούνται από άλλα (ανταγωνιστικά) επιχειρηματικά συμφέροντα. Τέλος, ποντάρουν στ’ ότι οι ψηφοφόροι γνωρίζουν τι να περιμένουν αν τα ξαναψηφίσουν οπότε δεν υπάρχει λόγος να μπουν σε περιπέτειες επιλέγοντας κάποιο άλλο.
Το επόμενο διάστημα θ’ ακούσουμε κάθε λογής επιχειρήματα: πολιτικά και μη. Κάθε κόμμα θα προσπαθήσει να μας πείσει προκειμένου να το ψηφίσουμε. Το μόνο σίγουρο είναι πως πίσω από κάθε επιχείρημα υπάρχει και η ανάλογη σκοπιμότητα. Ωστόσο, αυτό που πρέπει να θυμόμαστε είναι ο τίτλος του σημερινού κειμένου: Ουκ εν το πολλώ το ευ, αλλά εν τω ευ το πολύ».
06 Ιούνη 2026
«πουθενάς 1».
